Ενδομητρίωση, ο καλοήθης καρκίνος…

Είναι μία συνήθης καλοήθης κατάσταση όπου κύτταρα του ενδομητρίου αναπτύσσονται εκτός της μήτρας. Πιθανολογείται ότι τα κύτταρα αυτά κατά την περίοδο κινούνται προς ‘τα πίσω’ στο εσωτερικό της κοιλιάς. Εκεί εμφυτεύονται σε διάφορες θέσεις, συνήθως πάνω στην επιφάνεια της ωοθήκης, στο εσωτερικό τοίχωμα της κοιλιάς, ακόμα και πάνω στο έντερο. Τα ‘εμφυτεύματα’ αυτά επηρεάζονται από τον κύκλο και τις ορμονικές αλλαγές, όπως και το ενδομήτριο. Έτσι στη φάση της περιόδου, όπως διαλύεται και ‘πέφτει’ το ενδομήτριο προς τα έξω, οι εστίες αυτές δεν μπορούν να ‘πέσουν’ και απλά φλεγμαίνουν. Προκαλούν εστίες τοπικής φλεγμονής, με αποτέλεσμα έντονο πόνο στην περίοδο και κατά την επαφή. Αν εισχωρήσουν στο εσωτερικό της ωοθήκης, καθώς αιμορραγούν, προκαλούν συλλογή σκούρου αίματος. Αυτές είναι οι ‘σοκολατοειδείς’ κύστεις των ωοθηκών, που διακρίνονται στο υπέρηχο και θέτουν υποψία της νόσου.

Οι υπόλοιπες εστίες μπορεί να είναι μικρά στίγματα και να μην είναι ορατά στο υπερηχογράφημα.

Η ενδομητρίωση είναι πιο συχνή σε λαούς και κοινωνίες με αυξημένο βιοτικό επίπεδο. Ο λόγος δεν είναι σαφής, ίσως επειδή στον Τρίτο Κόσμο, οι άνθρωποι έχουν σημαντικότερα προβλήματα (μικρόβια, παράσιτα, φυματίωση) και ο οργανισμός τους θεωρεί ‘πολυτέλεια’ να πολεμήσει τα κύτταρα του ενδομητρίου.

Γιατί καλοήθης καρκίνος;  Ναι, πρόκειται για ένα οξύμωρο σχήμα στην ιατρική. Δεν έχει σχέση με καρκίνο, έχει όμως επεκτατική τάση, γεμίζοντας την κοιλιά σταδιακά με συμφύσεις. Τα όργανα (μήτρα, ωοθήκες, έντερο, ουροδόχος κύστη) παγιδεύονται μεταξύ των συμφύσεων, η ασθενής περιγράφει πόνους, στην περίοδο, στην επαφή, ακόμα και κατά την αφόδευση. Το χειρουργείο αποτελεί συχνά πρόκληση για το γυναικολόγο, που πρέπει να αποκαταστήσει την ανατομία αλλά και τη γονιμότητα.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Το υπέρηχο θα δείξει μόνο τις σοκολατοειδείς κύστεις των ωοθηκών. Μπορεί όμως να υπάρχει διάχυτη ενδομητρίωση χωρίς κύστεις στις ωοθήκες, αυτή δε θα φανεί υπερηχογραφικά. Σαφής διάγνωση (και ταυτόχρονη θεραπεία) γίνεται μόνο με μία επέμβαση που λέγεται λαπαροσκόπηση.

Προκαλεί βλάβες η ενδομητρίωση;

Κατ’ αρχάς η τοπική φλεγμονή προκαλεί πόνο- στην περίοδο, στην επαφή, ακόμα και στην αφόδευση. Αν η ενδομητρίωση εξελιχθεί -και συνήθως σταδιακά εξελίσσεται- θα δημιουργηθούν διάχυτες συμφύσεις και περισσότερος πόνος.

Επιπλέον, στα αρχικά ακόμα στάδια της νόσου, ο οργανισμός κινητοποιεί αντισώματα και χημικές ουσίες για να πολεμήσει τη φλεγμονή. Αυτά βλάπτουν και δημιουργούν εχθρικό περιβάλλον για ωάρια, σπερματοζωάρια και έμβρυα. Η ενδομητρίωση λοιπόν, ακόμα και στην αρχική της εκδήλωση, προκαλεί υπογονιμότητα. Όταν επεκταθεί η νόσος, οι συμφύσεις μπορεί επιπλέον να φράξουν τις σάλπιγγες και να επιτείνουν το πρόβλημα.

Πώς γίνεται η θεραπεία;

Η θεραπεία είναι η καταστροφή των εστιών με διαθερμία στο χειρουργείο (λαπαροσκόπηση). Καταστρέφονται οι τοπικές εστίες, εξαιρούνται οι κύστεις στις ωοθήκες, μαζί με το τοίχωμα τους. Στη συνέχεια, ακολουθεί συνήθως για λίγους μήνες, ενέσεις, μία ανά μήνες. Αυτές στοχεύουν να εκριζώσουν τυχόν εναπομείνασες μικροσκοπικές εστίες. Με τη συνδυασμένη αυτή θεραπεία ο πόνος θα σταματήσει. Αν το πρόβλημα δεν είναι ο πόνος αλλά η γονιμότητα, επιβάλλεται αναμονή. Αν περαιτέρω αναμονή και προσπάθεια δεν οδηγήσει σε σύλληψη, το ζευγάρι θα πρέπει να κάνει αγωγή εξωσωματικής γονιμοποίησης .

Dermoid cyst, or teratoma of the ovary

This is a rather common, benign cyst developing in the ovary. It is frequently seen in young women. It usually presents without any symptoms, as an incidental finding in routine ultrasoound. It is not uncommon to see two or three of them, frequently affecting both ovaries.

The picture may appear disturbing as the cyst contains sebum, hair, even teeth – actually the term teratoma originates from the greek word ‘teras’, that is monster, and our greek ladies are obviously alarmed when they hear that a monster develops within their reproductive organs. Different tissues are seen because the tumour originates from primordial embryonic cells, with the capacity to differentiate into various types of tissue.

Alarming though it may seem, these are benign in the vast majority of cases. We need to operate and remove when they grow bigger, thus affecting the blood supply and the function of the ovary, particularly if future fertility is an issue. Furthermore, sudden tumour enlargement or abnormal vascularity may point towards the extremely rare teratocarcinoma. It is therefore important to monitor regularly those cysts and remove them, if indicated.

Πολύποδες ενδομητρίου

Πρόκειται για καλοήθεις διογκώσεις στο εσωτερικό της μήτρας. Το εσωτερικό στρώμα κυττάρων στην κοιλότητα της μήτρας σε κάποιο σημείο «φουσκώνει» και δημιουργεί ένα τοπικό εξόγκωμα. Αυτό μπορεί ευρεία βάση, μια πλατιά ας πούμε ρίζα, ή απλά ένα μικρό μίσχο που το κρατά σε επαφή με την κοιλότητα.

Πολύποδες μπορεί να εμφανίσουμε σε οποιαδήποτε εσωτερική επιφάνεια οργάνου, στο έντερο, στις φωνητικές χορδές.

Η μεγάλη τους πλειοψηφία είναι καλοήθεις. Μας ανησυχούν πάντως οι πολύποδες που δημιουργούν συχνές αιμορραγίες, αυτοί που μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και όταν εμφανίζονται σε μεγαλύτερες ηλικίες, πριν και μετά την εμμηνόπαυση.

Ένας καλοήθης πολύποδας της μήτρας μπορεί να είναι εντελώς ασυμπτωματικός, θα βρεθεί λοιπόν τυχαία σε έναν υπέρηχο ρουτίνας.

Μπορεί πάλι να προκαλέσει διαταραχές του κύκλου και αυτό να οδηγήσει την ασθενή στο γιατρό. Συχνά προκαλεί σταγονοειδή αιμόρροια στη μέση του κύκλου, καθώς επηρεάζεται από τις ορμονικές αλλαγές της ωορρηξίας. Ανάλογη σταγονοειδή ροή μπορεί να προκαλέσει λίγο πριν και λίγο μετά τη ροή της περιόδου και η γυναίκα διαμαρτύρεται για πολλές ημέρες καφεοειδών εκκρίσεων. Επίσης ένας πολύποδας λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στη μήτρα και μπορεί να δυσκολέψει τη σύλληψη ή και να προκαλέσει πρώιμη αποβολή. Σπανιότερα, απλώς ερεθίζει το τοίχωμα της μήτρας προκαλώντας συσπάσεις και η ασθενής έχει περισσότερους πόνους στην περίοδο.

Το κακό είναι ότι η μήτρα δεν πρόκειται να τον αποβάλλει με αυτές τις συσπάσεις, ούτε μπορεί απλά να απορροφηθεί. Ο πολύποδας θα παραμένει σε διαδοχικές εξετάσεις και σταδιακά, με την επίδραση των οιστρογόνων θα μεγαλώνει.

Ο πολύποδας πρέπει να αφαιρείται άμεσα όταν προκαλεί συμπτώματα, όταν σταδιακά μεγαλώνει και, προφανώς, όταν ανησυχούμε μήπως είναι κακοήθεις. Επίσης πρέπει να αφαιρεθεί σε γυναίκα που επιδιώκει σύλληψη. Γενικότερα πάντως, θα πρέπει κάποια στιγμή να αφαιρείται σε κάθε περίπτωση, αφού δεν πρόκειται να φύγει και σταδιακά θα μεγαλώνει και βέβαια κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί 100% την καλοήθη συμπεριφορά του.

Δεν ανησυχούμε λοιπόν με έναν πολύποδα, απλά τον παρακολουθούμε και κάποια στιγμή τον αφαιρούμε με μία απλή επέμβαση.

Η αφαίρεση γίνεται με απόξεση μήτρας και πολυπεκτομή. Σε μεγαλύτερους πολύποδες, σε διερεύνηση γονιμότητας ή αν συνυπάρχουν και άλλα ευρήματα, προτιμούμε να κάνουμε υστεροσκοπική πολυπεκτομή, εισάγοντας το υστεροσκόπιο, μία ειδική κάμερα μέσα στη μήτρα για να έχουμε άμεση εικόνα όλης της κοιλότητας.

Ενημέρωση για το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών

Ενημέρωση για το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΩΝ ΩΟΘΗΚΩΝ

 

Ένα 20% των νέων γυναικών παρουσιάζει αυτή την ήπια ορμονική διαταραχή.

Οι ωοθήκες δεν καταφέρνουν να παράγουν οιστρογόνα και ανδρογόνα με σωστή ισορροπία. Έτσι δε μεγαλώνει το ωάριο, δε γίνεται ωορρηξία, συχνά τότε αργεί να έρθει και η περίοδος. Τα ανδρογόνα υπερτερούν και προκαλούν ακμή, λιπαρότητα του δέρματος και αυξημένη τριχοφυία. Οι ωοθήκες αποκτούν πολλά τέτοια μικρά ωάρια που δεν προχώρησαν ποτέ να μεγαλώσουν (άτρητα ωοθυλάκια).

 

 

 

Μια γυναίκα που έχει την πλήρη εικόνα είναι παχύσαρκη, με ακμή και μουστάκια, με περίοδο που έρχεται 2-3 φορές το χρόνο, Οι ορμονικές εξετάσεις δείχνουν αυξημένα ανδρογόνα στο αίμα. Το υπερηχογράφημα απεικονίζει πολλά (πάνω από 10-12) μικρά ωοθυλάκια σε κάθε ωοθήκη, συχνά στην περιφέρεια της, όπως οι χάντρες ενός μαργαριταρένιου κολιέ. Το εσωτερικό της ωοθήκης φαίνεται έντονα άσπρο- υπερηχογενές.

Ευτυχώς, ελάχιστες εικόνες έχουν την πλήρη εικόνα. Οι περισσότερες έχουν απλά λίγο ασταθή και μακρύ κύκλο (30-34 ημερών), ελαφρά ακμή και υπερτρίχωση.

Θεραπεία δεν υπάρχει γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, δε γνωρίζουμε τι ακριβώς προκαλεί αυτό το σύνδρομο. Συχνά δεν κάνουμε απολύτως τίποτα και απλά καθησυχάζουμε ότι η διαταραχή είναι συνήθης και καλοήθης. Αν ο κύκλος είναι πολύ ασταθής, θα βοηθήσει η λήψη αντισυλληπτικού χαπιού. Το χάπι θα δημιουργήσει ένα ομαλό, τεχνητό ορμονικό περιβάλλον. Αν μάλιστα δοθεί σκεύασμα που να περιέχει και αντιανδρογόνες ιδιότητες, θα βελτιωθεί και η τριχοφυΐα. Το αποτέλεσμα πάντως είναι παροδικό, για όσο διάστημα λαμβάνεται το χάπι. Μόλις διακοπεί, θα επανεμφανιστεί η υποκείμενη ορμονική διαταραχή. Μία απλή θεραπεία είναι η απώλεια λίγου βάρους- περίπου δύο κιλών. Αυτή θα βελτιώσει την ισορροπία οιστρογόνων- ανδρογόνων και συχνά διορθώνει και τον κύκλο.

Αν η γονιμότητα είναι άμεση προτεραιότητα, μπορούμε με απλά χάπια ή ενέσεις να διεγείρουμε τις ωοθήκες ώστε να γίνει ωορρηξία και να συλλάβει η γυναίκα.

Για όλα τα σενάρια υπάρχουν λοιπόν σχετικά εύκολες λύσεις. Οι πολυκυστικές ωοθήκες δεν αποτελούν σημαντικό πρόβλημα υγείας και δεν πρέπει να αποτελούν πηγή άγχους. Η μόνη συσχέτιση που πρέπει να προσέξουμε είναι ότι οι γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες έχουν πιθανότητα περίπου 15% να πάθουν διαβήτη αργότερα στη ζωή τους- πιθανολογείται ότι η όλη διαταραχή ξεκινάει από πρόβλημα στο μεταβολισμό ινσουλίνης. Πρέπει λοιπόν η νέα κοπέλα να λάβει το μήνυμα και να προσέξει τη διατροφή και τα κιλά της στο απώτερο μέλλον.

ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΑ



Μήτρα με τοιχωματικά ινομυώματα και ένα εσωτερικό (υποβλεννογόνιο)

Πρόκειται για καλοήθεις διογκώσεις του μυός της μήτρας. Δεν γνωρίζουμε γιατί εμφανίζονται και σταδιακά μεγαλώνουν, πιθανολογείται πάντως μικρή κληρονομική επιβάρυνση. Ινομυώματα εμφανίζει ένα 15-20% των γυναικών.

Πολύ συχνά τα ινομυώματα δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα και αποτελούν τυχαίο εύρημα κατά τη γυναικολογική εξέταση ή τον υπέρηχο. Συνήθως προκαλούν αυξημένη αιμορραγία κατά την περίοδο ή πιεστικά φαινόμενα σε γειτονικά όργανα, όπως συχνουρία, αν το ινομύωμα πιέζει την ουροδόχο κύστη.

Προφανώς παίζει ρόλο ο αριθμός, το μέγεθος των ινομυωμάτων και η θέση τους σε σχέση με το εσωτερικό, την κοιλότητα της μήτρας. Τα ινομυώματα που βρίσκονται μέσα στην κοιλότητα της μήτρας (λέγονται υποβλεννογόνια), προκαλούν μεγαλύτερες αιμορραγίες, ακόμα και όταν έιναι μικρά. Επίσης μπορεί να δυσκολεύουν τη σύλληψη και να προκαλέσουν αποβολή.

Τα ινομυώματα μπορεί πάλι να είναι μέσα στο τοίχωμα της μήτρας (τοιχωματικά) ή και εντελώς εξωτερικά (υπορογόνια) και τότε συχνά συνδέονται με ένα λεπτό μίσχο με το σώμα της μήτρας.

Είναι λοιπόν φυσιολογικό να έχει μία γυναίκα ινομυώματα. Είναι καλοήθεις, συνηθισμένοι όγκοι. Είναι απίθανο να ‘γίνουν’ κακοήθεις, αντίθετα είναι πιο πιθανό να ξεκινήσει ένας καρκίνος από ένα άλλο σημείο της μήτρας, παρά να εξαλλαχθεί ένα καλόηθες ινομύωμα σε καρκίνο. Μικρό βαθμό υποψίας πάντως έχουμε για ένα ινομύωμα που μεγαλώνει πολύ γρήγορα.

Τι κάνουμε λοιπόν όταν βρούμε ένα ινομύωμα; Εξαρτάται από τη θέση του, τα συμπτώματα που προκαλεί, την επιθυμία τεκνοποίησης. Πάντως το πιο πιθανό σενάριο είναι να μη χρειάζεται να κάνουμε απολύτως τίποτα και απλά να το παρακολουθούμε υπερηχογραφικά.

line
footer
Powered by WordPress | Designed by Elegant Themes