Εγκυμοσύνη και τοκετός εν Ελλάδι προ 2 αιώνων – Κεφάλαιο 4ο

Εγκυμοσύνη και τοκετός εν Ελλάδι προ 2 αιώνων – Κεφάλαιο 4ο

Mετά τη Νευροχειρουργική θα ασχοληθούμε και με τη Μαιευτική...

 

 

Όταν η μαμή υποψιαζόταν ότι η επίτοκος θα είναι κακογεννήτρα, της έκανε το λεγόμενο «τρυποπέρασμα». Την έβαζε να περάσει μπουσουλώντας από τη στενή είσοδο μικρής σπηλιάς (ριζοσπηλάκι). Αυτό έπρεπε να είναι κοντά σε πηγή ή ποτάμι με ιτιές και η έγκυος προσευχόταν ενόσω μπουσουλούσε και μασούσε φύλλα ιτιάς. Αν τύχαινε τελικά να γεννήσει η γυναίκα σε τέτοιο ριζοσπηλάκι, το μωρό το βάφτιζαν Σπήλιο.

 

Οι εγκυμονούσες μετέβαιναν στο λόφο των Μουσών, όπου τώρα είναι το Αστεροσκοπείο, κάθονταν σε καθορισμένο ομαλό βράχο και αφήνονταν να κυλήσουν στο έδαφος. Η ολισθηρή αυτή πέτρα ονομαζόταν ‘ξουλιάστρα’, τέτοιες «γκαστρωμένες πέτρες» αναφέρονται σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Πήγαιναν μαζί με τη μαμή, η οποία είχε ζυμώσει με αλεύρι και αλάτι μια «αλμυροκουλούρα». Πριν αρχίσει τις «γλύστρες», η επίτοκος έπρεπε να τη φάει όλη και να λυσσάξει από τη δίψα.

Καθώς γλιστρούσε η γυναίκα έλεγε συγκεκριμένα ξόρκια, παρομοιάζοντας το ολίσθημα της με την ευτοκία. Ήταν μάλιστα ευτύχημα αν αυτό το κύλημα της εγκύου γινόταν την τρίτη ημέρα της Λαμπρής. Η μαμή έπαιρνε χώμα από τη βάση του βράχου, έσπαγε και τρία αυγά κι έφτιχνε με μάλλινο ύφασμα ένα έμπλαστρο,  το «καλογεννητήρι», που το κολλούσε στη μέση της εγκύου.  

Τον τελευταίο μήνα το παιδί «έπαιρνε την τούμπα» με την προσταγή της Παναγίας. Λέγανε τότε ότι εμπήκε στο δρόμο της Παναγίας ή ότι «εμπήκε το αδράχτι στο σφοντύλι». Για να βρεθεί στο δρόμο της Παναγίας, η έγκυος έπρεπε να πάρει τρεις Μεταλαβιές, να κάνει τρεις «περπατοζωσιές» γύρω από την εκκλησία και να τρώγει μέλι και γάλα τις τρεις τελευταίες εβδομάδες και ναπίνει δροσερό νερό με τριες «νυχιές» σόδα στο όνομα της Θεοτόκου.  Η μαμή με το αφουγκραστήρι της (κοιλιοσκόπιο) άκουγε τη συνομιλία του μωρού με την Παναγία,  δεν εννοούσε τα λεγόμενα, καθησύχαζε πάντως την έγκυο.

Όταν περνούσαν οι μέρες και δε γεννούσε η γυναίκα, η μαμή έσπαγε τα νερά με το ράμφος μαύρου πετεινού (τον είχε φέρει από νωρίς στο σπίτι για να διώξει τα δαιμονικά πνεύματα).   
 Η έναρξη του τοκετού παρέμενε μυστική για να μην «βουίζεται» η ετοιμόγεννη από τη γλωσσοφαγιά του κόσμου. Καλούσαν τη μαμή με κάθε μυστικότητα, έκλειναν πόρτες και παράθυρα και έβαζαν στις γωνίες του σπιτιού μικρούς καλαμένιους σταυρούς, για να μην εισβάλλουν τα πονηρά πνεύματα. Έρχοταν τότε η κυρά μαμή να την «μπουχίσει» με το «ευκολονέρι» που είχε φέρει αμίλητη από τη βρύση (αμίλητο νερό). Την έβρεχε στο λαιμό, το στήθος, την κοιλιά, τα ριζομήρια και τα ακρόποδα και ευχόταν: «Καλή ευκολία τσούπα μου και καλή ξελευτεριά. Να δώσει η Παναγία και ο Άη Λευτέρης να λευτερωθείς κόρη μου με μια γλυκιά φωνή»!!

 

line
footer
Powered by WordPress | Designed by Elegant Themes