20 χρόνια άσκησης της ιατρικής επιστήμης

20 χρόνια άσκησης της ιατρικής επιστήμης

Συμπληρώνονται σύντομα 20 χρόνια από την ημερομηνία του πτυχίου μου (22/7/1994). Επί εικοσαετία ιατρός λοιπόν, με εντονότατη αδιάλειπτη άσκηση της ιατρικής στο εξωτερικό και στην Ελλάδα από το 2002, στέκομαι μάζι με φίλους συνομήλικους συναδέλφους και επιχειρούμε να κάνουμε ένα μικρό απολογισμό. Μικρό, γιατί ευελπιστούμε ότι βρισκόμαστε- Θεού θέλοντος- στα μισά της διαδρομής, αλλά ουσιώδη απολογισμό, γιατί με καθαρό βλέμμα, αυτοκριτική και ακόμα ακμαίες δυνάμεις βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον.

Το μόνο βέβαιο είναι το ρητό του Ιπποκράτη: Ο μεν βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά, η δε κρίσις χαλεπή. Εγώ, το 2014, θα προσέθετα, η δε εξέλιξις ιλιγγιώδης. Το ένα τρίτο τουλάχιστον των γνώσεων μας από το 1994 έχει θεαματικά προσπερασθεί και θεωρείται παρωχημένο. Η εξέλιξη δεν αφορά μόνο σε νέες θεραπείες αλλά και βασικές αρχές στη φυσιολογία και στη στοιχειώδη γνώση για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός. Τα μισά φάρμακα που χρησιμοποιούνται κατά του καρκίνου σήμερα όχι μόνο δεν υπήρχαν τότε αλλά ούτε καν υποψιαζόμασταν τον τρόπο λειτουργίας του καρκινικού κυττάρου, γνώση που οδήγησε στις νέες ολόκληρες γενιές φαρμάκων.
Αναγκαία λοιπόν η παρακολούθηση των αλλαγών, στην ειδικότητα πρωτίστως, αλλά και στις άλλες ειδικότητες. Ευτυχώς η γνώση είναι μέσω τεχνολογίας ιδιαίτερα προσβάσιμη, αποδίδεται με τρόπο φιλικό, με έμφαση στις πρόσφατες εξελίξεις, αρκεί η καλή γνώση των αγγλικών για να έχεις πρόσβαση στα κορυφαία διεθνή κέντρα παροχής υγείας και ιατρικής εκπαίδευσης.

Η άλλη θεμελιώδης διαφορά, οι ασθενείς. Μία νέα γενιά ασθενών έχει ανατείλει την τελευταία εικοσαετία. Ενήμεροι και αυτοί μέσω ίντερνετ, άρα χωρίς μισαλλοδοξίες, δεισιδαιμονίες και ανόητες αιτιάσεις. Ταυτόχρονα όμως συχνά ημιμαθείς και παράλογα απαιτητικοί. Η τεχνολογία δημιουργεί σε ιατρούς και ασθενείς την (ψευδ)αίσθηση της παντοδυναμίας της επιστήμης. Φαίνεται αυτή η διαφορά μεταξύ νέων και πιο ηλικιωμένων ασθενών μου. Οι μεγαλύτερες σε ηλικία φοβούνται, προσεύχονται, εμπιστεύονται χωρίς να θέλουν πολλές εξηγήσεις. Οι νεώτερες ρωτάνε, μελετούν, ελέγχουν το γιατρό, η εμπιστοσύνη τους πρέπει να κερδηθεί, η έκβαση αναμένεται να είναι πάντα καλή, οι προσευχές και ο Θεός δεν έχουν θέση στην επιστήμη της υγείας. Τις δύο αυτές ομάδες ασθενών (δε διαχωρίζονται μόνο από την ηλικία αλλά και από το επίπεδο μόρφωσης) ο γιατρός καλείται να προσεγγίσει με διαφορετικό τρόπο και τελικά σε όλους να εξηγήσει ότι η μέση οδός είναι η καλύτερη: καλή ενημέρωση (διάγνωση-αιτιολογία-θεραπεία- πιθανές επιπλοκές), οικοδόμηση εμπιστοσύνης, άσκηση σύγχρονης ιατρικής, επίγνωση όλων ότι τα μέσα της επιστήμης είναι πεπερασμένα και η αίσθηση παντοδυναμίας μία παγίδα προς πιθανή επανάπαυση.

Τα μέσα σήμερα είναι περισσότερα, η ενημέρωση προσβάσιμη και ίσως παλαιότερες γενιές ιατρών θα μας ζήλευαν και σίγουρα θα καμάρωναν που είχαν ασκήσει την ιατρική σε δύσκολους καιρούς με πενιχρά μέσα. Οι απαιτήσεις όμως σήμερα είναι πολύ περισσότερες, η αναγκαία γνώση πιο ογκώδης, η αναγνώριση και η ευγνωμοσύνη μη αυτονόητη.

ptychio

Αυτά συζητάμε και ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον. Έχουμε το προνόμιο να μη διακινούμε υλικά αγαθά, μετοχές, τσιμέντα, δικόγραφα αλλά το πολυτιμότερο αγαθό και μαζί με την ιερή δέσμευση ανακύπτει και η μέγιστη χαρά της αποκατάστασης της υγείας και τελικά η πίστη στη δύναμη της ανθρώπινης φύσης.

Αλέξανδρος Καλογερόπουλος

 

line
footer
Powered by WordPress | Designed by Elegant Themes